Mysli w mojej glowie szamocza sie niczym zlapane ptaki.

Gubia piora, pozostawiaja balagan godny pola bitwy.

Znowu sie odsuwam, znowu uciekam, nie mam ochoty wychodzic nigdzie, blakam sie po wlasnych zludzeniach, uciekam od mysli, ktore zniechecaja mnie do nastepnego oddechu.

Oczywiscie w takich chwilach przeszlosc bije do drzwi, dodatkowo mnie przygniatajac swoim ciezarem.

 Jakbym bez tego nie mogla spasc w dol.

Topie sie, jak w ruchomych piaskach czasu, ktory pedzi na moja niekorzysc. A ja z dziwna obojetnoscia ograniczam sie do poszczegolnych dni, staram sie nie patrzec na date.

Moj stary egoizm znow wylal sie z moich zyl, syczy na wszystko na okolo, obrzydza mnie do ludzi. Mam ich dosc, odwracam sie do starych przyjaciol, ktorzy znaja mnie sprzed paru lat, kiedy to biernie przezywalam kazdy dzien, z niepokojem w sercu, ale ze spokojem w oczach.

Szlak mnie trafia, bo wysilki ostatnich miesiecy wyrzucilam w ktorys kat, i teraz nie wiem, gdzie to wszystko mi umknelo. Otworzyc sie na ludzi ponownie jest dla mnie jak odkrycie leku na raka. Praktycznie niemozliwe. nie chce mi sie, zwyczajnie mi sie nie chce. znowu zostalam skrzywdzona, dostalam kopa i na wymioty mnie zbiera na mysl, jak zostalam wykorzystania przez moja bezinteresownosc i brak wyrachowania.

czuje sie jak zwykla nastolatka wykorzystana po raz enty.znowu.

niech szlak trafi ta cala ludzkosc, bo mam jej dosc. Jestem za glupia by z nia egzystowac, zbyt naiwna, by zrozumiec ze ludzie sa wiecznie interesowni, podstepni i nie dziala pod wplywem dobrych pobudek, tylko by komus dolozyc, upokorzyc, jesli ta osoba tylko sie da.

sil mi brak.

poprostu.

Depeche mode- jedna z 'zmyslowych ulubionych'.

Pochlonnela mnie depresja.

nie chce doszukiwac sie w czym tkwi problem. w przeszlosci to nigdy nie pomoglo.

za to codziennie lykam garsc substytutow, modlac sie zeby majatek, jaki na nie wydalam, sie zwrocil.

tabletka magnezu na dobry nastroj, multiwitamina na odpornosc, tableteczka na urode, complex witamin b na wytrzymalosc, tableteczka na poprawienie krazenia, i pare innych, w garsci sie nie mieszcza. do tego roznorakie ziolowe herbatki, ktore zamiast mnie odrobine zapchac, wzbudzaja jeszcze wiekszy apetyt- za pare dni znowu bede kuleczka.

Szokiem jest fakt ze watroba jeszcze mi pracuje.

kumpel sie nie odzywa. W sumie to bylo do przewidzenia, ale fakt mojej naiwnosci, ze to potrwa troszke dluzej niz mc, wydaja mi sie teraz smieszne. ale moze to moje przedwczesne wnioski.

czas umila mi Memoirs of A Geisha - again, Prada - amber i V.Beckham - signature. i wlasne wypociny, ktore wlasnie lypia na mnie za laptopa- czekaja na ciag dalszy, a ja wciaz nie mam nawet ogolnego zarysu fabuly.

so...

poprostu nie mam sily walczyc z depresja.

nie w tych warunkach.

za godzine mam meeting w Job Center.

nie mam sily.