tak.

swiat kreci sie nadal.

swiat sie zmienia, swiat biegnie. wokol.

cos sie dzieje, cos sie zmienia. Ludzie przychodza i odchodza, a ja patrze na to wszystko ze spokojnego miejsca obserwatora.

chce wybrac jakas sciezke, ale wciaz obserwuje.

wciaz.

a czas leci.

 boje sie tego.

jestem z mezczyzna, ktory mnie kocha. czy to nie dobrze?

mieszkam z przyjaciolka, ktora jest moja bratnia dusza. czy to nie fajnie?

zyje z matka, ktora pokladla we mnie sens zycia. czy to nie fajnie?

Jestem egoistka, ktora nie potrafi tego oglosic calemu swiatu.

dlaczego mowie tak, kiedy mysle 'nie!' ?

Szept ducha mnie przytlacza.

'wracaj. spelniaj marzenia, poki jeszcze nie jestes na to za stara. '

boje sie, ze zgubie sie w tej codziennosci.

boje sie, ze zgubilam tam siebie sama.

i zamienilam sie w Lilian, toksyczna, niepotrafiaca podazac za celem,

ktora daje nadzieje, i ja zabiera, niszczy wszystko wokol siebie, i siebie przedewszystkim.